Wednesday, August 27, 2008

မနက္ျဖန္ခ်င္း မနက္ျဖန္ခ်င္း

မနက္ျဖန္ခ်င္း မနက္ျဖန္ခ်င္း ပိုင္းပိုင္းျပီး
ဘဝကို ကိုက္စားေနတဲ့ ေကာင္
နွလံုးသားအပဲ့အရြဲ႕ေတြ
ပုရြက္ဆိတ္ ခ်ေကြ်းခဲ့တယ္။
နားလည္ရ အခက္ဆံုးထဲမွာ
ကာလသံုးပါးလည္းပါတယ္။
ေဟာ့ဒီ
လူေတြအမ်ားႀကီးထဲမွာ မုဆိုးမဲ႔ သားေကာင္
ေလွာင္ရယ္သံေတြ ေလွာင္ရယ္သံေတြနဲ႕
ပိတ္မိေနတဲ႔ သားေကာင္
အခ်စ္ေတြ အမုန္းေတြ မပါဘူး
ဆိုကေရးတီး ရဲ႕ အဆိုအမိန္႔ မပါဘူး
အန္ဂ်လီနာဂ်ဳိလီရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းမပါဘူး
ဂီတရဲ႕ ႏူးညြတ္စြာယစ္မူးၿခင္းမပါဘူး
ခ်ိဳသလို ခါးသလို အလြမ္းေတြမပါဘူး
ေအးစက္စက္ အတိတ္ေမ႕ၿခင္းေတြမပါဘူး
ကိန္းခန္းႀကီးေလလြင့္တဲ႔ အေတြး မပါဘူး
ဘာမွန္းမသိတဲ႔ ေလွာင္ရယ္သံေတြနဲ႕
ပိတ္မိေနတဲ႕သားေကာင္
မြန္းက်ပ္ပိတ္ေလွာင္မႈကေနဆြဲထုတ္မဲ႕
မွ်ုားတစ္ေခ်ာင္း
ငါကိုယ္ငါ ရက္ စက္စြာ
ေတာင္းတမိတယ္။ Summary

Rest of your post

0 ခု ---- သူတုိ႔အျမင္:

Post a Comment