ကၽြန္ေတာ္ကေမးခြန္းေတြသာေမးတက္တဲ့လူတစ္ေယာက္ပါ။

ကၽြန္ေတာ္ကေမးခြန္းေတြသာေမးတက္တဲ့လူတစ္ေယာက္ပါ။
ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိကရဲ႕စာေတြကိုကၽြန္ေတာ္၁၀တန္းေလာက္မွာစဖတ္ရပါတယ္။
အဲဒီတုန္းကစဖတ္တဲ့ပထမဆံုးစာအုပ္က"အထီးက်န္ဘ၀မွလြတ္ေျမာက္ျခင္း"
ဆိုတဲ့စာအုပ္ပါ။အဲ့ဒီစာအုပ္ထဲကကၽြန္ေတာ္ကူးယူးထားတဲ့စာေၾကာင္းေလးေတြ
ကိုကၽြန္ေတာ္ေျပာပါမယ္။
"တိတိက်က်မသိဘဲနဲ႔အျပစ္မရွိတဲ့လူတစ္ေယာက္ကိုမယံုသကၤာၾကာၾကာျဖစ္ေနရင္
မယံုသကၤာျဖစ္ခံရတဲ့လူကၾကာၾကာမခံႏိုင္ဘူး"
ဂုဏ္တုဂုဏ္ၿပိဳင္စိတ္၊မနာလိုစိတ္ေၾကာင့္ အထီးက်န္ျဖစ္တက္တယ္
ကိုယ္ကိုကိုယ္အထင္ေသးတဲ့သူလည္းအထီးက်န္ျဖစ္တက္တယ္
သိပ္ေအာက္က်ေနာက္က်ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတဲ့အေတြးရယ္၊သိပ္ဘ၀င္ျမင့္ေနရင္လည္း
အထီးက်န္ျဖစ္ဦးမွာပဲ
လူမသိေအာင္ဖံုးထားရတာမ်ားရင္လည္း အထီးက်န္ျဖစ္တက္တယ္
ကိုယ္ကသူမ်ားဆီကေမတၱာ၊က႐ုဏာ၊အၾကင္နာနဲ႔ဂ႐ုစိုက္မွဳကိုလိုခ်င္ရင္ကိုယ္က
အရင္ဦးေအာင္ေပးလိုက္ရတယ္။
ကိုယ္ဘ၀ကိုတကယ္ေက်နပ္ခ်င္ရင္စိတ္ထားေကာင္းတဲ့လူ၊စည္းေစာင့္တဲ့လူ၊
ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္တဲ့လူ၊အက်ဳိးရွိတာေတြလုပ္ေနတဲ့သူျဖစ္ဖို႔လိုတယ္။
အဲ့ဒီစာေတြဖတ္ၿပီးကၽြန္ေတာ္ေတြးမိတာကေတာ့
ကိုယ္ကိုကိုယ္ဘာလဲဆိုတာသိေအာင္ေနတဲ့သူ။
ကိုယ္ကဘာေတြလုပ္ေနလဲဆိုတာသိေနတဲ့သူ။
ကိုယ္ကိုကိုယ္မညာတဲ့သူ။
အဲဒီလူေတြဟာ အမွားနည္းမယ္။အထီးက်န္တဲ့ခံစားမွဳေတြနည္းမယ္။
လို႔ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိပါတယ္။
အခုထိေတာ့ကိုယ္ဘာလဲဆိုတာကိုစဥ္းစားတဲ့အခ်ိန္ထက္သူဘာလည္းဆိုတာကိုစဥ္း
စားေနမိေတာ့လည္းအထီးက်န္လိုက္၊အားငယ္လိုက္၊တက္ၾကြလိုက္၊ရဲရင့္လိုက္နဲ႔
ခံစားမွဳေတြကိုမထိန္းေက်ာင္းပဲသူတို႔ေနာက္လိုက္ေနမိတယ္။အဲ့ဒါေၾကာင့္လည္း
အခုထိမယ္မယ္ရရဘာမွမျဖစ္ႏိုင္ေသးဘူး။
တကယ္ေတာ့ဘဝဆိုတာခံစားခ်က္ေတြကိုထိန္းေၾကာင္းၿပီးေနရတယ္ဆိုတာကိုအခုမွ
နည္းနည္းသေဘာေပါက္မိတယ္။
လူမိုက္၊လူေတာ္၊ပညာရွိ ဆိုတဲ့စာအုပ္ေလးထဲမွာေတာ့ ခံစားမွဳ ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ
လူမိုက္
ခံစားမွဳေနာက္လိုက္သည္။
လူေတာ္
ခံစားမွဳကိုထိန္းခ်ဳပ္သည္။
ပညာရွိ
ခံစားမွဳကိုထိန္းေက်ာင္းၿပီးတြန္းအားအျဖစ္အသံုးခ်သည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္းခံစားမွဳေတြကိုတြန္းအားအျဖစ္အသံုးခ်ၿပီးဘာေတြလုပ္ၾကမလဲ။
ကၽြန္ေတာ္ကေမးခြန္းေတြသာေမးတက္တဲ့လူတစ္ေယာက္ပါ။
ေလးစားစြာ
ေနမုန္း