အက္ေဆး(၂)
အတိတ္ျမက္ခင္းစမ္းဆိုတာကိုလြမ္းေန႐ံုနဲ႔ဘ၀ကၿပီးသြားမွာတဲ့လား။
အနာဂတ္အိပ္မက္ေတြကိုမက္ေနတာနဲ႔ဘ၀ကၿပီးသြားမွာတဲ့လား။
ပစၥဳပန္ရဲ႕စား၀တ္ေနေရးေတြကိုေျဖရွင္းေန႐ံုနဲ႔ဘ၀ကၿပီးသြားမွာတဲ့လား။
လျပည္႔ညရဲ႕ၾကည္ႏူးဖြယ္တိမ္ပန္းခ်ီေတြကိုမခံစားတက္ဘူးတဲ့လား။
အာ႐ုဏ္တက္ရဲ႕ကုလားတက္နဲ႔ၾကက္ဖသံရယ္အားအျပည့္နဲ႔
ေနမင္းရဲ႕တက္ၾကြတဲ့အေသြးကိုမခံစားတက္ဘူးတဲ့လား။
ညေနခင္းဆည္းဆာရဲ႕တိမ္ေတြရဲ႕အႏြဲ႔ေနာ့နဲ႔ေလညွင္းကိုမခံစားတက္ဘူးတဲ့လား။
ခံစားေတြးေတာျခင္းအႏုပညာဟာၿမိဳ႕ျပကလူသားေတြကိုမသိမ္းသြင္းႏိုင္ေတာ့ဘူး။
လံုးပြားပြားေနတဲ့အခ်က္အလက္ေတြေနာက္ကိုလိုက္ရင္းနဲ႔ေပါင္မုန္႔စား။ဘတ္(စ္)ကားစီး
instant အစာေတြစားၿပီးသမိုင္းကိုဘယ္လိုခ်န္ခဲ့မွာတဲ့လဲ။
လွည့္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါမ်ိဳးဆက္သစ္ေတြကိုငါတို႔မ်ိဳးဆက္ကဘယ္လိုပါဆိုတာ
ေျပာစရာရွိမလား။ေျပာရဲမလား။
ကိုယ္မလုပ္ခဲ့တဲ့အရာအတြက္ေနာက္လူေတြကိုလက္ညိဳးထိုးခါးေထာက္ခိုင္းခ်င္တာတဲ့လား။
ဒီေနရာ၊ဒီအခ်ိန္၊ဒီအသက္ဟာ၀ဋ္ေၾကြးလာဆက္ရတာတဲ့လား။
ဘယ္ေတာ့ေၾကမဲ့ေၾကြးလဲ။
ထားလိုက္ေတာ့ဗ်ာ
အဆင့္မမွိတဲ့ပရိတ္သတ္ေတြေၾကာင့္အႏုပညာအရည္အေသြးကိုေလွ်ာ့ခ်ထားတယ္ဆို
ကၽြန္ေတာ္ေစ်းသည္ပဲေပါ့ဗ်ာ။
ေနမုန္း
0 ခု ---- သူတုိ႔အျမင္:
Post a Comment